Larondejoyeuse.art
47 – Antoinette – De la mort à la vie
Qu’as-tu à ce jour toujours caché ? par modestie, gène ou honte ?
Que dissimules-tu au plus profond qui te fait hésiter à parler
A montrer, à exprimer ?
Aimes-tu tant broyer du noir
Pleurer en silence,
T’inventer des mystères
Vivre de scénarii que jamais tu ne joueras,
T’inventer des histoires parce que tu as peur de faire des fautes
D’être moqué
De trouver le droit chemin alors que, crois-tu,
Personne ne te donnerai la main ?
Et si tu sortais
Et si tu osais
Certes la voie est étroite
Certes ce n’est pas toujours très marrant
Cependant des regards bienveillants
Des mots tendres émergent du noir dans lequel tu sombrais
Et tu vois malgré les erreurs
Tu te sens bien
Encore maladroit
Tu avances à petits pas
Sur ce chemin
Pas aussi droit qu’on aimerait mais…
Identité assumée
Ton poing se desserre
Tu abandonnes la guerre
Et tu trouves quelque adresse
Un trésor enfoui, oublié
Se découvre et tu plonges, tu plonges à en avoir le tournis
La source d’amour jamais ne tarit
Et tu cesses de broyer du noir
Pour enfin vivre en couleurs
47 Antoinette – From death to life
What have you always hidden until now? Out of modesty, embarrassment or shame?
What do you hide deep inside that makes you hesitate to speak,
to show, to express?
Do you enjoy brooding so much,
Crying in silence,
Inventing mysteries for yourself,
Living out scenarios you will never act out,
Making up stories because you are afraid of making mistakes,
Of being mocked,
Of finding the right path when, you believe,
No one will give you a hand?
What if you went out?
What if you dared?
Admittedly, the path is narrow.
Admittedly, it’s not always much fun.
However, kind looks
And tender words emerge from the darkness into which you were sinking.
And you see, despite the mistakes,
You feel good.
Still clumsy,
You take small steps forward
On this path,
Not as straight as we would like, but…
Identity assumed
Your fist loosens
You give up the fight
And you find some skill
A buried, forgotten treasure
Is discovered and you dive, you dive until you feel dizzy
The source of love never runs dry
And you stop brooding
To finally live in colour
Από το θάνατο στη ζωή
Τι έχεις κρύψει μέχρι σήμερα; Από σεμνότητα, αμηχανία ή ντροπή;
Τι κρύβεις βαθιά μέσα σου που σε κάνει να διστάζεις να μιλήσεις
Να δείξεις, να εκφράσεις
Σου αρέσει τόσο πολύ να μελαγχολείς
Να κλαις σιωπηλά,
Να επινοείς μυστήρια
Να ζεις σε σενάρια που ποτέ δεν θα παίξεις,
Να επινοείς ιστορίες επειδή φοβάσαι να κάνεις λάθη
Να σε κοροϊδεύουν
Να βρεις τον σωστό δρόμο ενώ, πιστεύεις,
Κανείς δεν θα σου δώσει το χέρι;
Και αν βγεις έξω
Και αν τολμήσεις
Σίγουρα ο δρόμος είναι στενός
Σίγουρα δεν είναι πάντα πολύ διασκεδαστικός
Ωστόσο, ευγενικά βλέμματα
Τρυφερά λόγια αναδύονται από το σκοτάδι στο οποίο βυθιζόσουν
Και βλέπεις, παρά τα λάθη
Νιώθεις καλά
Ακόμα αδέξιος
Προχωράς με μικρά βήματα
Σε αυτό το μονοπάτι
Όχι τόσο ευθύγραμμο όσο θα θέλαμε, αλλά…
Αποδεχόμενος την ταυτότητά σου
Η γροθιά σου χαλαρώνει
Εγκαταλείπεις τον πόλεμο
αι βρίσκεις κάποια διεύθυνση
Ένας θαμμένος, ξεχασμένος θησαυρός
Ανακαλύπτεται και βουτάς, βουτάς μέχρι να ζαλιστείς
Η πηγή της αγάπης δεν στερεύει ποτέ
Και σταματάς να μελαγχολείς
Για να ζήσεις επιτέλους με χρώματα
Larondejoyeuse.art