Larondejoyeuse.art
46 Antoinette – Fin d’un monde
Au sommet du chapiteau même la glace la plus dure fond
Il n’en restera rien
toutes les manigances
Les captations
ne durent pas et sont mises à jour
Que restera-t-il de vos mensonges ?
Voleurs mis au pilori après avoir côtoyé la gloire
Et là je sombre
caché dans ma grotte j’ai fui
Quelques jets de lumière percent l’obscurité dans laquelle j’ai trouvé refuge
Oserai-je sortir ?
Pour assister au déluge ou à l’apocalypse annoncé depuis des lustres
Les trompettes de la renommée ne sonnent plus
Seul le glas vibre et me fait douter que sortir de l’ombre n’est pas pour vivre la nuit éternelle
Colère, colère, cette humanité ne remplit pas les promesses espérées.
De l’est à l’ouest tout fout l’camp
Du sud au nord la souffrance émergée depuis des siècles est oubliée sous les assauts de vagues envahissantes, puissantes et destructrices.
Et zut, je retourne dans mon antre, boire pour oublier.
oublier et dormir.
Dormir pour mourir
Vivre est trop dur
ce monde est invivable
J’ai voulu vivre, rire et chanter…en vain
qui a ri, vécu et chanté avec moi ?
Est-il trop tard ?
J’accroche la clé à la portée. En fa ou au sol
si tu la trouves, entre.
Avec toi un rayon d’espoir filtrera et peut-être ne sera-t-il pas trop tard
46 Antoinette End of a world
The foundations are crumbling
At the top of the marquee, even the hardest ice melts
Nothing will remain
All the scheming
The misappropriations
Do not last and are expos
What will remain of your lies?
Thieves pilloried after rubbing shoulders with glory
And there I sink
Hidden in my cave, I fl
A few rays of light pierce the darkness in which I found refuge
Will I dare to go out?
To witness the flood or the apocalypse foretold for ages
The trumpets of fame no longer sound
Only the death knell vibrates and makes me doubt that coming out of the shadows is not to live in eternal night
Anger, anger, this humanity does not fulfil the hoped-for promises.
From east to west, everything is falling apart
From south to north, the suffering that has emerged over centuries is forgotten under the onslaught of invading, powerful and destructive waves.
Damn it, I’m going back to my lair to drink and forget.
To forget and sleep.
Sleep to die.
Living is too hard.
This world is unliveable.
I wanted to live, laugh and sing… in vain.
Who laughed, lived and sang with me?
Is it too late?
I’ll hang the key within reach. In F or on the floor.
If you find it, come in.
With you, a ray of hope will shine through, and perhaps it won’t be too late.
46 Antoinette Το τέλος ενός κόσμου
Τα θεμέλια καταρρέου
Στην κορυφή του τέντα ακόμη και ο πιο σκληρός πάγος λιώνει
Δεν θα μείνει τίποτα
όλες οι μηχανορραφίες
Οι καταχρήσεις
δεν διαρκούν και αποκαλύπτοντα
Τι θα μείνει από τα ψέματά σας;
Κλέφτες που εκτίθενται στο δημόσιο χλευασμό μετά από μια περίοδο δόξας
Και εκεί βυθίζομαι
κρυμμένος στη σπηλιά μου, έφυγα
Μερικές ακτίνες φωτός διαπερνούν το σκοτάδι στο οποίο βρήκα καταφύγιο
Θα τολμήσω να βγω έξω;
Για να παρακολουθήσω τον κατακλυσμό ή την αποκάλυψη που προαναγγέλλεται εδώ και αιώνες
Οι τρομπέτες της φήμης δεν ηχούν πια
Μόνο ο κώδωνας θρήνου ηχεί και με κάνει να αμφιβάλλω ότι το να βγω από τη σκιά δεν σημαίνει να ζήσω την αιώνια νύχτ
Θυμός, θυμός, αυτή η ανθρωπότητα δεν εκπληρώνει τις ελπίδες που της έχουμε δώσει.
Από την ανατολή στη δύση όλα πάνε κατά διαόλου
Από το νότο στο βορρά ο πόνος που αναδύθηκε εδώ και αιώνες ξεχνιέται κάτω από τις επιθέσεις των εισβολών, των ισχυρών και καταστροφικών κυμάτων.
Και γαμώτο, επιστρέφω στη φωλιά μου, να πιω για να ξεχάσω.
Να ξεχάσω και να κοιμηθώ.
Να κοιμηθώ για να πεθάνω.
Η ζωή είναι πολύ δύσκολη.
Αυτός ο κόσμος είναι αβίωτος.
Ήθελα να ζήσω, να γελάσω και να τραγουδήσω… μάταια.
Ποιος γέλασε, έζησε και τραγούδησε μαζί μου;
Είναι πολύ αργά;
Κρεμάω το κλειδί στο φλέγμα. Σε φα ή στο πάτωμα.
Αν το βρεις, μπες μέσα.
Μαζί σου θα διαρρεύσει μια ακτίνα ελπίδας και ίσως δεν θα είναι πολύ αργά.
Larondejoyeuse.art