Larondejoyeuse.art
39 – Antoinette Moeckli – Lumière et ténèbres
…Mais tu pleures !
La lumière dans laquelle tu baignes ne transperce pas les ténèbres environnantes
Tu souhaites toucher le cœur de ton entourage et le réjouir
Percer leur carapace et toucher leur âme blessée ?
En dépit des petites fioles de bonheur semées autour de toi, nul ne s’en saisit de façon durable.
Tu donnes, tu répands gratuitement
Généreux tu n’abandonnes pas
Désespoir…
Cela n’est pas ton combat
Te reconnais-tu dans cette lutte désespérée ?
« De la lumière aux ténèbres me réponds-tu
La nuit m’enveloppe
Sa Présence m’illumine
malgré les piques du Mal dans mon corps qui atteignent mon âme et je pleure.
Des lucioles dans cette sombre nuit me font douter.
Vais-je quitter la tranquille joie
Être séduite par ces fioles tentatrices et m’en emparer ?
Et après, une fois consommées,
J’aurai perdu ma joie pour un bonheur fugace qui me laissera perdu dans une nuit sans fin.
Je nagerai dans un brouillard éternel, une opacité de tristesse, de honte, de colère et de regrets
Alors que je croyais répandre de la joie, de l’espérance
à terre à me lamenter je serai
dans une solitude non partagée
Pour un combat qui n’était pas le mien »
Ami, jouis de ta joie, garde ta paix. Laisse ruisseler autour de toi ces larmes d’espérance et laisse faire.
Ce n’est pas un combat
C’est un partage
qui touchera, contaminera
indépendamment de toi.
Tu n’es pas maître de leur destin
Seul tu peux agir sur le tien
Cela est suffisant
et souvent contagieux…
39 – Antoinette Moeckli – Light and Darkness
…But you weep!
The light in which you bathe does not pierce the surrounding darkness.
You wish to touch the hearts of those around you and bring them joy,
To pierce their shells and touch their wounded souls?
Despite the little vials of happiness scattered around you, no one grasps them for long.
You give, you spread freely.
Generously, you do not abandon.
Despair…
This is not your fight.
Do you recognize yourself in this desperate struggle?
“From light to darkness,” you answer me.
“Night envelops me.
Its Presence illuminates me,
despite the stings of Evil in my body that reach my soul, and I weep.
Fireflies in this dark night make me doubt.
Will I leave this tranquil joy,
Be seduced by these tempting vials and take them?”
And then, once they are consumed,
I will have lost my joy for a fleeting happiness that will leave me lost in an endless night.
I will swim in an eternal fog, an opacity of sadness, shame, anger, and regret.
While I thought I was spreading joy and hope,
on the ground lamenting, I will be
in an unshared solitude
For a battle that was not mine.
Friend, enjoy your joy, keep your peace. Let these tears of hope flow around you and let it be.
This is not a battle.
It is a sharing.
That will touch, infect,
independently of you.
You are not master of their destiny.
Only you can act upon your own.
That is enough.
And often contagious…
-39 Antoinette Moeckli – Φως και Σκοτάδι
…Αλλά εσύ κλαις!
Το φως στο οποίο λούζεσαι δεν διαπερνά το σκοτάδι που σε περιβάλλει.
Επιθυμείς να αγγίξεις τις καρδιές των γύρω σου και να τους φέρεις χαρά,
Να διαπεράσεις τα κελύφη τους και να αγγίξεις τις πληγωμένες ψυχές τους;
Παρά τα μικρά φιαλίδια ευτυχίας που είναι σκορπισμένα γύρω σου, κανείς δεν τα αρπάζει για πολύ.
Δίνεις, απλώνεις ελεύθερα.
Γενναιόδωρα, δεν εγκαταλείπεις.
Απελπισία…
Αυτός δεν είναι ο αγώνας σου.
Αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτόν τον απεγνωσμένο αγώνα;
«Από το φως στο σκοτάδι», μου απαντάς.
«Η νύχτα με τυλίγει.
Η Παρουσία της με φωτίζει,
παρά τα κεντρίσματα του Κακού στο σώμα μου που φτάνουν στην ψυχή μου, και κλαίω.
Οι πυγολαμπίδες σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα με κάνουν να αμφιβάλλω.
Θα αφήσω αυτή την γαλήνια χαρά,
Να παρασυρθώ από αυτά τα δελεαστικά φιαλίδια και να τα πάρω;»
Και τότε, μόλις καταναλωθούν,
Θα έχω χάσει τη χαρά μου για μια φευγαλέα ευτυχία που θα με αφήσει χαμένο σε μια ατελείωτη νύχτα.
Θα κολυμπάω σε μια αιώνια ομίχλη, μια αδιαφάνεια θλίψης, ντροπής, θυμού και λύπης.
Ενώ νόμιζα ότι σκόρπιζα χαρά και ελπίδα,
στο έδαφος θρηνώντας, θα βρίσκομαι
σε μια άμοιρη μοναξιά
Για μια μάχη που δεν ήταν δική μου.
Φίλε, απόλαυσε τη χαρά σου, κράτησε την ηρεμία σου. Άσε αυτά τα δάκρυα ελπίδας να κυλήσουν γύρω σου και άφησέ την να υπάρχει.
Αυτή δεν είναι μάχη.
Είναι ένα μοίρασμα.
Που θα αγγίξει, θα μολύνει,
ανεξάρτητα από εσένα.
Δεν είσαι κύριος του πεπρωμένου τους.
Μόνο εσύ μπορείς να ενεργήσεις μόνος σου.
Αυτό είναι αρκετό.
Και συχνά μεταδοτικό…
Larondejoyeuse.art